« برخ بمعنى حصّه و بهره است » : آفتاب از امر حقّ طباخ ما است ابلهى باشد كه گوئيم او خدا است مىپرستيد اخترى كو زر كند ؟ رو به او آريد كاو اختر كند آفتابت گر بگيرد چون كنى ؟ آن سياهى زو تو چون بيرون كنى ؟ نى بدرگاه خدا آرى صداع كه سياهى را ببر واده شعاع گر كشندت نيمشب ، خورشيد كو ؟ تا بنالى يا امان خواهى از او حادثات اغلب بشب واقع شود وان زمان معبود تو غايب بود سوى حقّ گر راستانه خم شوى وارهى از اختران محرم شوى چون شوى محرم گشايم با تو لب تا ببينى آفتاب نيمشب [ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 80 تا 83 ] وَ حاجَّه قَوْمُه قالَ أتُحاجُّونِّي فِي اللَّه وَقَدْ هَدانِ وَلا أَخافُ ما تُشْرِكُونَ بِه إِلَّا أَنْ يَشاءَ رَبِّي شَيْئاً وَسِعَ رَبِّي كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً أفَلا تَتَذَكَّرُونَ ( 80 ) وَكَيْفَ أَخافُ ما أَشْرَكْتُمْ وَلا تَخافُونَ أَنَّكُمْ أَشْرَكْتُمْ بِاللَّه ما لَمْ يُنَزِّلْ بِه عَلَيْكُمْ سُلْطاناً فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالأَمْنِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 81 ) الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ ( 82 ) وَتِلْكَ حُجَّتُنا آتَيْناها إِبْراهِيمَ عَلى قَوْمِه نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ ( 83 ) معنى لغات : حاجّه - از مصدر محاجّة بمعنى با كسى دشمنى و سرسختى كردن . سلطان دليل و حجّت ، قدرت و سلطنت ، پادشاه . ترجمه : 81 و مردم خويش و پيوند ابراهيم با او بسرسختى سخن گفتند و